Just another photographer: Guido Van Damme

Vandaag heb ik een taxi genomen van de miljoenenstad Tabriz naar de middeleeuwen. Ik bezocht het dorpje Kandowan, een zestig kilometer ten zuiden van Tabriz. De taxichauffeur had een goeie dag. Voor 200 000 Rial (zo’n 20 €) heen en terug, plus de wachttijd terwijl ik het dorpje ging verkennen.
Kandowan is zowat het Capadocië van Iran. Net zoals in Capadocië (Turkije) leven de mensen er in puntige rotsen uitgehouwen woningen (of grotten?). Wel armtierig maar ja… Na de luchtvervuiling van Tehran was de berglucht een welgekomen verandering.
Zeer vriendelijke mensen, ik heb thee gedronken met een herder uit een roestig blikje, bronwater uit een jerrycan van motorolie en at gedroogde abrikozen met een locale winkelier. Veel fotograferen was er wel weer ni bij, toen ik een jonge vrouw wou fotograferen die met een hele stapel brood door de hoofdstraat liep kreeg ik bijna het halve dorp op mijn nek… tja…

Today I took a taxi from a city of millions to the middle ages. I visited the village Kandowan, sixty kilometres south of Tabriz. The taxi-driver had a very good day. 200 000 Rial (about 20 €) for the trip to end from, plus waiting-time while I was exploring the village.
Kandowan is Iran’s Capadocia. The people live in houses carved out of pointy rocks (or caves?), just like in Capadocia (in Turkey). In poverty, though… The cool mountain air was a welcome relief after the Tehran pollution.
People were very friendly. I drank tea out of a rusty can with a shepherd, drank spring-water out of an oilcan and I ate dried apricots with a local shopkeeper. Not much photography, though. I got half the village on top of me when I wanted to make a picture of a young woman walking through the main-street with a pile of bread…

Tijdens de rit heen en terug heb ik ook even de tijd kunnen nemen om een aantal Iraanse “eigenaardigheden” op een rijtje te zetten die me gedurende mijn reis zijn opgevallen:
- De banden van de vrachtwagens zijn even kaal als ik.
- Ze kennen België niet maar Brussel wel (brux-el).
- Het enige engels dat de meeste kennen is “Welcome to Iran” en “Dollar”
- Ze schilderen alles vol.
- Ze hebben 3 soorten brood: dun, dunner, dunst.
- Iraniërs zijn zoetekauwen. Koekjes en ander zoete gebakjes gaan er vlot in.
- De Iraanse vrouwen zijn zeer mooi (toch in Tehran, Tabriz was iets minder). Maar je mag er enkel met één oog naar kijken.
- Het leger is overal, zelfs het busstation in Tabriz werd bewaakt door soldaten.
- Iraniërs zijn zeer eerlijke mensen.
- 20 000 Rial noemen ze 2000…
- Ze hebben kookprogramma’s op TV, vandaag maakten ze iets van chocolade.
- Ecologie en natuurbescherming is hier nog niet doorgedrongen.
Lichtjes overdreven maar toch…
Later meer

During my ride to and from Kandowan I took some time to sum up some Iranian “oddities” which struck my attention during my trip in Iran:

- The tires of all the trucks are as bald as I am
- The don’t know Belgium, but they do know Brussels
- The only English that most people know is “Welcome to Iran” and “Dollars”
- They paint about everything
- There are three kinds of bread: thin, thinner, thinnest
- Iranians have a sweetthooth, cookies and other sweets go down the hole like nothing
- Iranian women are very pretty (Tehran women are, Tabriz women a bit less). But you can only look at them with one eye.
- The army is everywhere, even the bus-station in Tabriz was guarded by soldiers
- Iranians are very honest people
- They call 20 000 Rial 2000…
- The have cooking-shows on TV. Today they made something with chocolate
- Ecology and environmental protection hasn’t got their attention yet
Slightly exaggerated, but still…
More later

~ by admin on April 10, 2007.